Pewnego dnia, w centrum mojego okresu, wychodząc do sklepu, spotkałam w windzie Sąsiada.

Dodam, że nie jest Polakiem, wydaje mi się, że Włochem.

Jak zwykle zapytał, jak się miewam.

Na co odpowiedziałam: „wszystko dobrze”.

Choć tak naprawdę czułam się okropnie.

Byłam słaba, zmęczona, wyszłam z mieszkania wkurzona.

Odwzajemniłam pytanie: „a co u Pana?”

I tej odpowiedzi się kompletnie nie spodziewałam…

Otóż Sąsiad łamaną polszczyzną zaczął mi opowiadać, że pod koniec kwietnia Jego dziewczyna zginęła w wypadku samochodowym i dzisiaj ma słabszy dzień, czuje się gorzej.

Zatkało mnie.

Nie wiedziałam, co powiedzieć.

Poza „bardzo mi przykro” nic nie przyszło mi do głowy.

Chwilkę pomilczeliśmy i poszłam.

Gdy wróciłam do domu, przemyślałam sobie całą tę sytuację i wiesz…

Doszłam do wniosku, że u nas, Polaków, zawsze wszystko jest dobrze.

Zaciskamy pięści ze złości,

pod powiekami zbierają się łzy,

kurczą nam się żołądki z lęku,

ale na pytanie „co słychać?”

zawsze odpowiadamy OK.

Bardzo doceniłam tę szczerość.

Nie wiem, czy chodzi o narodową mentalność, może Włosi jedynie kojarzą mi się z taką otwartością i ekspresją…

Może mylę się z powiązaniem naszych reakcji z naszym pochodzeniem, ale jakoś tak to poczułam…

I jasne, nie chodzi o skrajność, by obcym ludziom opowiadać o swoim życiu prywatnym.

Ale o to, żeby szczerze wyrażać siebie i swoje uczucia.

Bo, co by się stało złego, gdybym Sąsiadowi powiedziała, że mam dzisiaj słaby dzień?

No nic by się nie stało, kompletnie nic.

Natomiast zrobiłabym samej sobie wielką przysługę – pozwoliłabym sobie być prawdziwą w tym danym momencie szanując moje uczucia.

Tak oto proza życia dnia codziennego podsuwa szanse, by być sobą.

Czy skorzystamy?